Jestem Martin Lechowicz i wydałem swoją PIERWSZĄ (a tu dostajesz dwie!) płytę! 

Tak, cieszę się jak głupi do sera, jak 8-latek, jak Andrzej Lepper po wysypaniu tony ziemniaków na tory, jak Lech Kaczyński po zawetowaniu ustawy. 

Czyli jak głupek. 

Cieszę się, bo nie mam ojca-muzyka, nikt mnie nie uczył grać na gitarze, nie chodziłem do szkoły muzycznej, nie mam ustawionego głosu i nie mam za sobą żadnej Wielkiej Wytwórni Fonograficznej. Mam tylko jednego Załatwiacza, którego nawiasem mówiąc, też żadna szkoła załatwiania nie uczyła. A jednak płytę wydałem! Istny American Dream! 

Czy to nie inspirujące? 

Inspirujące czy nie, płyta jest. Znajdziesz na niej 15 nieprofesjonalnie nagranych piosenek należących do gatunku piosenki autorskiej. Muzyka, tekst, gitara, śpiew - w całości moje. Całą resztą zajął się Załatwiacz. 

Piosenki przenoszą słuchacza w fascynujący niezdrowo świat umysłu, duszy i serca autora. Tematyka piosenek jest rozległa. Znajdziesz tu coś o trudnych problemach miłości ("Piosenka o panu i pani"), obnażę ci społeczny aspekt idiotycznych projektów finansowanych przez Unię Europejską ("Wielki Zderzacz Hadronów"), odmaluję stan człowieka na drugi dzień po nadużyciu ("Syndrom Dnia Drugiego"). Oj nie jest to Feel, nie. Doda to nie jest. Nie uświadczysz drugiej płyty, której treść lawirowałaby tak wirtuozersko pomiędzy niesmacznymi procesami fizjologicznymi ("Piosenka niesmaczna") a religią ("Zginął mi Bóg"), spajając triumfalnie całość wspólnym obu tym tematom słowem: "kapucyn". 

Długo zastanawiałem się, czy dobrym pomysłem jest łączenie tematyki wesołej (rubasznej nawet) z poważną (podniosłą wręcz) na jednym krążku. Rozmyślałem nad tym bardzo intensywnie. Po dziesięciu sekundach powiedziałem sobie "Aaa, co mi tam - będzie ciekawiej!" I rzeczywiście jest. 

Mimo wszystko odradzamy odtwarzanie "Piosenki niesmacznej" podczas obiadu. 

Bo taka jest funkcja barda: przedstawiać ważne rzeczy niepoważny sposób. Żeby głupi stał się mądrzejszym, a mądry się pośmiał. 

Czy tam odwrotnie.

Rzekłem. 
Martin Lechowicz

PS. Zapraszamy do przeczytania recenzji płyty "Kompletny Brak Profesjonalizmu". A potem do kupienia.
Albo nie, najpierw kup, potem przeczytaj. Bo jeszcze się rozmyślisz, nie kupisz, i znów zamiast zajmować się wesołym bardowaniem, będę musiał zarabiać na życie smutnym programowaniem...

Spis utworów:

1 Martin 
2 Smutny programista 
3 Kaleka społeczny 
4 Nawalony 
5 Zakochana pchła
6 Ballada o panu i pani 
7 Piosenka niesmaczna 
8 Syndrom dnia drugiego 
9 Zginął mi Bóg 
10 Hymn o wolności 
11 Wielki Zderzacz Hadronów 
12 Pod prąd 
13 Sieć 
14 Carpe diem 
15 Żyć to wykonać plan

Kliknij tutaj i posłuchaj próbek utworów

Z płytą otrzymujesz
kartę wstępu do "klubu kompletnego nieprofesjonalisty"
z własnym indywidualnym numerem

Co zyskujesz przez swoje członkostwo?

Na zawsze:
• Dodatkowe materiały do płyty (chwyty, teksty piosenek itd.)

Przez cały rok:
• Dostęp do piosenek Martina publikowanych kiedyś, gdzieś nieoficjalnie, lub w ogóle niepublikowanych
• Dostęp do nagrań koncertowych
• Dostęp do grafik, zdjęć i tym podobnych rzeczy, które możesz czasem podziwiać na stronie MartinLechowicz.com
• Na forum nieprofesjonalistów obok twoich wypowiedzi pokaże się oczywiście "Kompletny Nieprofesjonalista".
• I wreszcie, do Ciebie będzie kierowany specjalny dział "przedpremierowo" włączany od czasu do czasu, gdzie zamieszczamy materiały przed oficjalną premierą. Nie dokończone piosenki, projekty plakatów, akcji itp. itd. z prośbą o uwagi i pomysły. I w związku z tym będziesz miał jako pierwszy dostęp do wszystkich nowości na stronie.